Je kan nooit met zekerheid weten dat iets voor altijd is. Mag je het dan zeggen?
Wanneer weet je dat iets goed zit, wanneer word je wakker en weet je dit is het en dit maakt me gelukkig…Wanneer blijft iets ook net op die manier dan de eerste seconde dat het je maakte én oud?
Ik ben een beetje verloren in mijn eigen leven. Ik wil landen maar mijn voeten komen niet tot aan de grond.
Het gevoel van veiligheid staat wankel op de rand van een duizend meter dippe ravijn.
Oké er zijn bergen en ravijnen dat is waar, en er zijn goede en slechte tijden. Maar ik weet het niet, op een of andere manier brand er iets in mijn, diep vanbinnen, iets dat het niet weet, iets dat twijfelt, iets dat terugkrabbelt. Ik werk, ik leef, ik ben met ups en downs. Het leunt op me. Het is nog erger dan in de tijd van hem. Toen wist ik wat ik miste, wat ik wilde en niet kon krijgen, kon grijpen Nu heb ik wat ik wil, ik heb een lief, een job, dé job…en toch….
De honger blijft. Mijn ziel is bijna genezen maar weet niet waar naartoe. Hij is uit mijn dagelijkse gedachen, toch zo goed als, maar het lost niets op. Het lege, holle gevoel blijft, steekt de kop op, lijkt te verdwijnen maar komt toch altijd weel achter een hoekje piepen.
Ben ik gelukkig of ben ik het nu niet ik weet het allemaal niet meer.
0 Reacties tot “How lost, how amazed, how miraculous we are.”