Last Day Dream

a man watches his life pass before him

Menes

Oké we zijn 1,5 jaar later. Kan er veel gebeuren in 18 lose maanden, oh ja. Gevoelens veranderen, doelen veranderen, jij verandert. Maar nu is het menes, de blog krijgt een opfrissing, het stof wordt erafgeblazen en we beginnen met nieuwe goede moed.

Deze keer houden we vol.

Deze keer geven we niet op.

Deze keer is het menes.

How lost, how amazed, how miraculous we are.

Je kan nooit met zekerheid weten dat iets voor altijd is. Mag je het dan zeggen?

Wanneer weet je dat iets goed zit, wanneer word je wakker en weet je dit is het en dit maakt me gelukkig…Wanneer blijft iets ook net op die manier dan de eerste seconde dat het je maakte én oud?
Ik ben een beetje verloren in mijn eigen leven. Ik wil landen maar mijn voeten komen niet tot aan de grond.
Het gevoel van veiligheid staat wankel op de rand van een duizend meter dippe ravijn.
Oké er zijn bergen en ravijnen dat is waar, en er zijn goede en slechte tijden. Maar ik weet het niet, op een of andere manier brand er iets in mijn, diep vanbinnen, iets dat het niet weet, iets dat twijfelt, iets dat terugkrabbelt. Ik werk, ik leef, ik ben met ups en downs. Het leunt op me. Het is nog erger dan in de tijd van hem. Toen wist ik wat ik miste, wat ik wilde en niet kon krijgen, kon grijpen Nu heb ik wat ik wil, ik heb een lief, een job, dé job…en toch….
De honger blijft. Mijn ziel is bijna genezen maar weet niet waar naartoe. Hij is uit mijn dagelijkse gedachen, toch zo goed als, maar het lost niets op. Het lege, holle gevoel blijft, steekt de kop op, lijkt te verdwijnen maar komt toch altijd weel achter een hoekje piepen.
Ben ik gelukkig of ben ik het nu niet ik weet het allemaal niet meer.

Future

Whenever I get stressed, I don’t think a lot—this I have to admit. My brain shuts off partially to an auto-pilot mode. Don’t talk about feelings and emotions with me during this time because it will come out constipated and diced. I will frustrate myself and you.

However, I do enjoy the times when I don’t have to think a lot. Little activities and gestures that remind me how it’s ok, that things will be fine and good. Here are some of the many:

She is broken. Sometimes selfish. Usually misunderstood. Maybe bipolar. Maybe antisocial. Loving. Busy. Tired and in need of some rest. Prone to lie. Believes in confession. Understands adultery. Famous and infamous. Messy. Alive. Loose. Frightened and fragile. Usually trembling. Addicted. Romantic. Her knees, bent. Her arms, folded. Starving. Laughing. Occasionally overfed. Dirty. Self-righteous. Desperate and longing. Tender. Reaching. Bedraggled. Rich but poor. Thirsty. Good. In pain. Brokenhearted. Knows murder. Backstabbed. Kicks and screams. Misrepresented. Patient. Loved. Foolish. Undeserving. Under-served. Beautiful. Human. To die for.

She is most likely one of us. I don’t know if I like her, but I’m learning to love her.

I realized that I’m terribly shortsighted

The future on the other hand, is out of reach.

It might be fun

This weekend we went to see an appartement in the city. I loved it, but he didn’t. It was an old appartement from 1920. It was big (with 2 bedrooms and 2 terasses and more than great views) but then again, it was next to the railway, the badroom smelled like gas and the kitchen was in a desperate need of a renovation.

So we’re not taking it.

For a while I was very sad, because I really loved it, and didn’t really saw all the work that it demanded. But then when we came home, we talked about our options and came to a conclusion. We’re not moving. I’m moving in 2 weeks from Schoten to Deurne, but we are not moving to the city. At least not for a year. I’m not quiet sure what to think. I’m happy to move and be finally together but I wanted to live in the city so hard…

It is indeed the smartest move. We save money, he’s the renter of the appartement. I keep living with my parent officially. It’s all saving money and gives us the time to relax and save a little for a place in the city next year. So now we countdown has begun… In two weeks I pack all my stuff and fly out of the nest. Hehehe I can’t really believe it.

I wonder how it is going to be… I think pretty great.

Tijd heelt alle zonden

Als ik nu kon, ik zou afstappen. Ik zou alles opnemen en lopen, lopen dat  ik niet meer kon. En dan vallen vallen tot ik niet meer kon. Als dit een feest moest zijn is het wel op een sisser afgelopen.
Dit wil ik niet, dit is het niet, dit is niet wat we vieren, of zouden vieren. Dit is om flauw te vallen. Het geeft me een onbeschrijfelijk benauwd gevoel vanbinnen.
Ik wil weg, ik wil lopen ik wil niet opgesloten of vies bekeken worden of om aandacht moeten vragen. Ik wil aandacht krijgen, ik wil knuffelen en lachen … ik wil kussen ot ik geen adem niet meer heb, ik wil leven!

There are two things I’ve been telling myself: breathe and love. Or rather, those were two things I’ve been reminded of these few days/weeks/months

Niet bedrukt of met dit vreselijke gevoel ,die negatieve tuimeling in mijn maag, in mjn hele lichaam. Maar met liefde. In ieder geval zonder kiekenvel, want ik zit nu ergens in de polders en heb al van brussel noord tot hier non stop kiekenvel pfff
wat is dit wat gaat het naartoe en hoe lang gaat het duren??
Oh ik wil weg ik wil lopen

Walking alone along the edge of the forest in the canyon was good. Very good

Zonder titel

Dit wordt dus mijn dagboek/uitlaatklep/plijster van de 21e eeuw. Een papieren versie ligt nog steeds ergens in een donkere schuif. Maar deze (hippere) versie is handiger, meeneembaar tussen de beide steden die ik dagelijks bevolk. Het is gewoon handiger voor de moment, het is het zien voor hoelang…

Turning languages

Vandaag schakel ik over naar het Nederlands. Er zal hier en daar nog wel wat Engels tussen zitten, quotes, mooie zinnen om over na te denken of gewoon omdat iets beter, dieper klinkt in de taal van over het water. Maar het Nederlands, het is tenslotte mijn moedertaal en ookal zulen er niet veel mensen zijn die er dan nog iets van begrijpen, toch doe ik het.

`Dit is tenslotte eenn uitlaatkep, no window to world, at least not primearily…hehe

Love is…

Today I was waiting at the busstop when a men and a women were saying there goodbyes. They were in there fifthies and clearly in love. The kissed and hugged and could hardly let go of each other. Then finally when she got on the bus they waved at each other. The men waited and weaved untill the bus was out of his sight.

I hope I’m still as in love when I am that age, because it was lovely to see how much two adult people can be so in love

How do you feel?

Time flies around me and seems to forget me. Why? I don’t know.

Today I am:
◦ uncertain
◦ content
◦ yet a little bored
◦ eager
◦ hopeful
◦ smiling
◦ trusting
◦ holding on
◦ remaining
◦ a little sad
◦ a little happy
◦ tired
◦ ♥
◦ wanting to swim in a natural body of water
◦ overdosed on tea